Wszyscy uczniowie klas I–III naszej szkoły wyruszyli w fascynującą podróż po świecie słów, liter i historii języka polskiego. Tego dnia dzieci mogły spojrzeć na język ojczysty nie tylko jak na narzędzie codziennej komunikacji, lecz także jak na źródło sztuki i inspiracji. Według własnej inwencji twórczej projektowały niezwykłe wzory liter i ornamenty inspirowane alfabetem. Powstały barwne kompozycje, fantazyjne inicjały oraz misternie zdobione litery, które pokazały, że język można nie tylko pisać i czytać, ale również… podziwiać. Uczniowie zgłębiali także wiedzę na temat gwary, odkrywając, jak różnorodny i bogaty jest język, którym posługujemy się na co dzień. Poznali przykłady regionalnych słów i wyrażeń, przekonując się, że język ojczysty ma wiele odcieni i brzmień, zależnych od miejsca, w którym żyjemy. Nie zabrakło również językowych ciekawostek historycznych. Dzieci dowiedziały się, jakie było pierwsze zapisane zdanie w języku polskim, jaki wyraz został najwcześniej utrwalony w źródłach oraz jaka książka jako jedna z pierwszych pojawiła się w naszym języku. Te odkrycia pozwoliły im spojrzeć na polszczyznę jak na skarb przekazywany z pokolenia na pokolenie.

 

Uczniowie klas 5a oraz 5b rozpoczęli obchody od prawdziwego sprawdzianu czujności – dyktanda. Ortografia, jak wiadomo, nie wybacza chwil słabości. „Ó” czy „u”? „Rz” czy „ż”? „Ch” czy „h”? Każda decyzja mogła zaważyć na końcowym wyniku. Emocji nie brakowało, a skupienie na twarzach uczniów zdradzało, że sprawa jest naprawdę poważna. Później przyszedł czas na łamańce językowe. Słynne „W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie” wybrzmiewało w sali w najróżniejszych wersjach – szybkich, wolnych, pewnych i bardzo niepewnych. Okazało się, że poprawne zapisanie wyrazów to jedno, a ich bezbłędne wymówienie – to już zupełnie inna historia. Śmiechu było co niemiara, szczególnie gdy język zaczynał „plątać się” nawet najodważniejszym. Nie zabrakło także językowych pułapek. Pleonazmy, czyli wyrażenia typu „cofać się do tyłu” czy „fakt autentyczny”, pokazały, że nawet na co dzień potrafimy wpaść w sidła nieprecyzyjnych sformułowań. Analiza takich przykładów była nie tylko pouczająca, ale i zaskakująca – wielu uczniów odkryło, że używa ich zupełnie nieświadomie.

 

Język polski jest piękny, barwny i niezwykle bogaty. Bywa też skomplikowany, kapryśny i wymagający. Jednak właśnie w tej złożoności tkwi jego urok. A jeśli przy okazji nauki można się pośmiać i wspólnie zmierzyć z językowymi wyzwaniami, to znak, że święto języka ojczystego zostało uczczone najlepiej, jak można. Bo przecież – jak przypominał Rej – swój język mamy. I warto go znać, pielęgnować oraz… od czasu do czasu dać się mu przyjemnie zaskoczyć.